[NaMi•NaMi :: ความผูกพันที่ไม่มีวันเลือนหาย]

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อยู่ในอารมณ์บ้าสุดขั้วววว

 

หนูรักลู่วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว์!!!

 

 

ไม่พูดพร่ำเพ้อบ้าบออะไรแล้วเว้ย แปะโลด!!

 

 

 

 

 

สุขสันต์วันเกิดนะลู่

ขอให้ปีที่ 20 ของนายมีแต่ความสุขมากๆนะ! (นับอายุตั้งแต่ภาคแรกเริ่มฉายในปี 2006) 

 

รักนายที่สุดเลย!

 

All hail lelouch!

All hail cheeses-kun!

All hail CluClu !!! XDDDDDDDD

ปกนิยายมาแล้ววว

ว่าจะอัพหลายวันแล้ว ลืมบ้าง อะไรบ้าง อะนะๆ~

ได้เมลล์จากพี่เค้ามาสักพักแล้ว เชิญชม

ก็...จะว่าสวยมั้ยก็ไม่รู้เหมือนกัน จริงๆ ไม่ค่อยตรงกับที่คิดไว้เท่าไหร่ (แบบที่อีมิ้นวาดยังดูตรงอิมเมจกว่าเลย เพราะปกดูผู้ใหญ่ด้วยแหละ) ยังมึนๆ อยู่ ปกมาเร็วมาก ทุกคนบอกเป็นเสียงเดียวกันแบบนั้น ฮ่าๆ

ไม่น่าเชื่อว่าจะแถๆๆๆ มาได้ถึงตรงนี้ ในที่สุดก็สำเร็จไปอีกก้าวนึงแล้วสินะ

การเขียนนิยายนี่เป็นอะไรที่รู้สึกได้เลยนะว่าการทำตามความฝันมันไม่ง่าย แบบ จากค่อยๆ ก้าวไปทีละก้าว เป้าหมายตอนแรกคือแต่งออกมาให้ได้ เป้าหมายที่สองคือแต่งจนจบ เป้าหมายที่สามคือส่งสำนักพิมพ์ ไม่ผ่านบ้าง ผิดหวังบ้าง อะไรบ้างว่ากันไป 

ตอนผิดหวังก็แย่ๆ มึนๆ แต่ในที่สุด ก็ได้พิมพ์จนได้  เหมือนปลูกต้นมะพร้าวที่มีนิสัยอาร์ตๆต้นนึง ในที่สุดก็ได้กินลูกมะพร้าวซะที

บางคนอาจจะดูถูก เออ...ก็แค่ได้พิมพ์ แล้วไงวะ 

มันเป็นความสำเร็จอย่างนึงเลย พิสูจน์ให้เห็นจะๆ เลยว่ารสชาติของความพยายามมันเป็นยังไง มันไม่ได้มีค่าแค่สองหมื่น แต่มันคือความภูมิใจแบบที่ถ้าอิจฉา ก็ต้องมาลองพยายามทำดูเองแล้วจะเข้าใจ

นิยายนี่ถ้าให้เปรียบคงเหมือนลูก ตอนเริ่มแต่งนี่เหมือนอุ้มท้อง ขณะแต่งเหมือนค่อยๆ เลี้ยง พอแต่งจบเหมือนอุตส่าห์โตมาได้ แล้วพอผ่านสำนักพิมพ์นี่ดีใจเเหมือนลูกแต่งงานเลยทีเดียว

เป็นฝั่งเป็นฝาซะทีนะลูก  555

ถ้านิยายเรื่องนี้เป็นลูก คงจะให้เป็นลูกชายที่หยาบกระด้างพอดู ดูมีความเป็นพี่ใหญ่สุดในบรรดาลูกๆ ที่มีตอนนี้ (หมายถึงนิยายเหมือนกัน -_-;) เป็นพี่ใหญ่ที่เคร่งขรึม สีฟ้าๆ ทะมึนๆ หน่อย ผ่านมรสุมชีวิตมาเยอะ เป็นเรื่องที่เคยโดนด่าอย่างเจ็บปวดมากเลยทีเดียว ยังมีรอยรั่วอยู่หลายจุด เหมือนลูกจะพิการนิดๆ ด้วยแหละ T_T

รอวันวางแผงอยู่ตอนนี้ ฮ่าๆ อยากให้วางเร็วๆ จัง

ตอนนี้ต้องไปดูแลลูกคนที่สอง คนที่สามก่อนล่ะ

แปลกเป็นบ้า

น่าประหลาดชะมัด

ทำไมมันถึงเกิดขึ้นได้นะ

 

... น่าแปลกจริงๆ

 

 

 

 

เมื่อเดือนที่แล้ว ในวันศุกร์ วันสุดท้ายของอาทิตย์ เรากำลังเดินออกมาจากห้องด้วยอารมณ์ดี๊ด๊าสุดขั้ว เป้าหมายคือห้องสมุด

สายตาก็ไล่หารองเท้าไปเรื่อย คู่นั้นก็ไม่ใช่ คู่นี้ก็ไม่ใช่ เอ รองเท้าหนูไปไหนหว่า...

สุดท้ายแล้ว ก็พบว่ารองเท้าของเรานั้น

มันหายไป

 

 

.... ว้าว เดี๋ยวนี้เค้าขโมยรองเท้ากันแล้วรึนี่

 

แต่ทีแรกก็ไม่ได้ปักใจว่าโดนขโมยซะทีเดียว คิดไปว่าเราอาจจะไปถอดลืมไว้ที่หน้าห้องอื่น รึไม่ก็ถอดลืมไว้ที่ไหนซักที่ ที่ไม่ใช่หน้าห้องเรา

ครั้งแรกรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย แต่ก็ช่างมัน เพราะมันก็แค่ "รองเท้า"
หายไปก็ซื้อได้ ถูกมั้ย? กับคนที่บ้านมีปัญญาซื้อคอมมาเล่นให้นั่งอัพบล็อกกับเรื่องไร้สาระแบบนี้
กะอีแค่นันยางคู่ละ 200 ปลายๆ อีกกี่ 10 คู่หนูก็มีปัญญา

 

ลงท้ายที่วันนั้นเดินเท้าเปล่ากลับบ้าน ยังดีที่นั่งรถโรงเรียน... ประเสริฐแท้

 

แถมกว่าน้องจะรู้ว่าเราไม่มีรองเท้าใส่กลับบ้าน ก็คือตอนที่แม่เอาเรื่องนี้ขึ้นมาพูดตอนนั่งดูทีวี
สงสัยว่าหากเราแขนขาดกลับบ้าน กว่ามันจะรู้ก็คงอีกสองวันให้หลังแน่ๆ

 

 

 

 

และแล้ว วันเวลาก็ผ่านไปไวเหมือนโกหก

 

เราคนเดิม เดินออกมาจากจากห้องด้วยอารมณ์ดี๊ด๊าเหมือนเดิม โดยที่เป้าหมายก็คือห้องสมุดเหมือนเดิม

และในขณะนั้นก็กำลังไล่สายตาค้นหารองเท้า(คู่เก่าของเก่าอีกที) เหมือนเดิม

... คู่นั้นก็ไม่ใช่ คู่นี้ก็ไม่ใช่ เอ... รองเท้าหนูไปไหนหว่า

และสุดท้าย ก็พบว่ารองเท้านั้น...

มันหายไป

 

 

 

.... อันโลกเราหนอ -_-

 

 

ตั้งแต่เกิดมา ย้ำว่าตั้งแต่เกิดมา! ไม่เคยเลยซักครั้งที่เดินไปเหยียบตาปลาใครเข้า ไม่มีซักครั้งที่ไปทำร้ายจิตใจไอ้สันขวานที่ไหนจนถึงขั้นมีศัตรู ไม่เคยเลยจริงๆ บอกตรงๆเลยได้มั้ยว่าเป็นคนจิตใจดีงาม มีน้ำใจกับเพื่อนฝูง เป็นที่รักของบุคคลทั่วไป ซึ่งในที่นี้หมายถึงบุคคลทั่วไปที่ไม่มีส่วนผสมของตัวเหี้ย! 

เออ กูไม่ได้โม้ กูย้ำว่าไม่ได้โม้ มีชีวิตมีลมหายใจทำไมกูต้องไปหาเรื่องปวดหัวใส่ตัวกูวะ สัสเอ้ย!! 

 

 

บอกไว้ก่อนว่าในขณะที่กำลังอัพบล็อกอยู่นี้คือเวลาหลังจากที่เหตุเกิดมาได้ซักประมาณ 15 นาทีกว่าๆ เราในตอนนี้กำลังรู้สึกทุกข์ร้อนเป็นบ้า ไอ้สันขวานที่เอารองเท้าไปมันต้องการอะไรจากกูวะ คู่ที่หายล่าสุดนี่ขาดรูเท่าเหรียญสิบนะเว้ยเฮ้ย!

 

ไม่มีตังก็บอก มาขอได้ ขอดีๆสิคะ เดี๋ยวให้

 

รึว่ามันจะเอารองเท้าเราไปดม...
หรือว่า มันจะเอาไปทำคุณไสย์ !?

 

ตายจริง ชิปโป๋งแล้ว

 

 (หมายเหตุ : อันตัวเรานั้นสงสัยอยู่คนหนึ่ง แต่ไม่อยากพูด คิดแล้วขนลุก ตัวเหี้ยอะไรอย่างนั้น!!!)

 

 

 

 

 

... อันโลกเราหนอ

 

แปลกแท้

 

 

 

เอาเป็นว่าใครเห็นรองเท้านันยางเหยียบส้น สภาพน่ารังเกียจเหมือนไม่ได้ผ่านน้ำยาซักผ้ามาประมาณ 5 เดือน กรุณาติดต่อเจ้าของบล็อกด้วย...

 

 

สุดท้ายของสุดท้าย

 

 

แปลกจัง